"İnsanlar Genç Yaşta Müzelik Oluyor" Alevionline Alevi Haber Sitesi, Haberler, Son Dakika, Güncel, Siyaset, Politika, Alevi Haberleri

Haberler sırasında kullandığı özenli kelimelerle verdiği mesajın etkisini en az yüz kere artıran Rachel Dink gezdiği sergide çok sevgili eşinin resmi önünde söylediği sözlerle bir kez daha etkiledi ve ders verdi hepimize. Rachel " bu ülkenin insanları genç yaşta müzelik oluyor" diyerek dikkatlerimizi yeniden Sivas Katliamına çekti. Uzun yıllardır sesli dile getirilen "Madımak Müze Olsun " söylemi Rachel 'in bu açıklamasında tekrar hayat buldu. Evet gençler en güzel , en özel ve en yaşanacak yıllarında ya müzelik , ya Karşıyaka 'lık ,ya mezarsız kalıyor.
Ülkede bu denli acının , açlığın , akan kanın , yolsuzluğun ,yoksulluğun sorumluları öylesine itina ile bakılıyor ve besleniyorlar ki ne yazık ki gençlerin yeri bu sayılan son , bu denli gaddarlığa rağmen onların yeri sanatsal etkinlikler , kokteyler ve daha da önemlisi hala siyaseti ve toplumu yönlendirme yetisine sahip olmak .Bu nedenli yetki anlaşılır gibi değil . Yaşamlar bitecek , toplum birbirine düşman kesilecek , yaşamın her köşesi özel hiçbir şey kalmamak koşuluyla kuşatılacak ve bu beyler ben yaptım oldu , dün dündür diyecekler .
Dünyanın demokratik her ülkesinde yaşanan bu denli acıların sorumluları hesap verir oda olmazsa toplum tarafından cezalandırılır , yalnızlaştırılır . Merak etmişimdir onları bu denli güçlü kılan nedir? in yanıtını her biri için ayrı düşünmenin doğru olmadığı ortada TEK MERKEZ .
Rachel 'in cenaze töreninde çok sevdiği eşini yolcularken söyledikleri bence biraz içinde insani duyarlılığı olan herkesin içinde bir şey yakalayacağı bir veda mektubu veya umutları birleştirme mesajıydı. Ancak o kadar yalın ifadeler bile anlaşılamadı bazı kesimler cenaze törenine katılımı bile eleştirdi . Ders vermek sadece eğitmenler tarafından verilmez , sadece kışlada verilmez , sadece camide verilmez ; ders vermek dünyanın gözü önünde korkusunu da kaygısını da yüreğini de paylaşarak açık açık olur . İşte Rachel 'de öyle yaptı ve barışa olan ihtiyacını ve beklentisini dile böyle getirdi . Zaman zaman farklı kesimlerde böyle tepkiler geliyor . Ancak bu talebin ne denli sade olduğu anlaşılamıyor profesyonelleşen dünyamızda.
Düşüyorlar insanların peşine neden BARIŞ dedin , neden DEMOKRASİ dedin , neden İNSAN HAKLARI dedin , neden LAİKLİK dedin diye.
Onlar sadece kendileri için özgürlük ister , kendileri için demokrasi ister , kendileri için insan hakları , kendileri için türban hakkı , kendilerine göre laiklik .
Bu gün ABD Elçiliğindeki katliam sonrası yine yetkili bir ağız açıklama yapıyor tabutların başında . Konuşma benim içimi hiç mi hiç yumuşatmadı , çünkü adeta giden 20 yaşında bir evladımız değil bir başka şeyden söz ediyorlardı . Bir kez onların yerinde olsam kendimi onların yerine koyarak kendimi düşünürüm ; okutabildiğince okutmuş eli ekmek tutsun diye yollamışız taşı toprağı altın denilen şehir "İstanbul'a .
Ve o İstanbul bana ciğerimi yakan bir haber salmış . Tut bakalım beni tutabiliyorsan . BEN ANAYIM . Hep düşünürüm geceleri dünyaya gelişini bedenimden sıyrılıp gelen yarı kanlı çığlığı nasıl bırakılır alevlerin içinde , nasıl bırakılır kalın yağlı urgana ben anayım . konuşanda muhtemelen birisinin babasıydı ancak öylesine sakin öylesine yabancıydı ki bu konuya muhtemelen üzülüyordur ancak onu hiçbir ifadesinde yakalıyamadım ne yüzünde nede sözlerinde. Evet Rachel 'in dediği gibi evlatlarımızı ABD yi koruyacak diye İstanbul sokaklarında , gazete kapılarında , Madımak 'ın dumanlarında bırakıp bırakıp gidiyoruz sonra yaşam devam ediyor gibi görünüyor .Bu acıları yaşadıktan sonra ancak mesaisini doldurmaya çalışan memurlar analar . Gidiyor evlatlarımız her türlü böyle gitmeyenler okulunu bitirip kaçıyor uzaklara dönmemek üzere ben anayım bekliyorum geleceği günü iple çekerek geliyor bir MİSAFİR bir hafta on gün gidiyor . Ancak yaşıyor ya buda yeter bana çünkü ben anayım , nefes alıyor arayıp sormasa da yaşıyor ve belki de burada olacağından daha mutlu , daha özgür . Rachel iki evladını yanına almıştı cenaze töreninde öylesine düzgün öylesine saygın öylesine yanan acıyı kontrol edip öylesine vakurlardı ki . Teselli ediyorlardı adeta acılarını paylaşmak isteyenleri . Defnedilene kadar hiçbir rahatsız edici şey yaşanmadan saatler sürdü bu görüntü katılımcılarda ayni vakurlukta lardı. Nutuklar çekildi anada ses yoktu ; işte bu noktada belki biraz kadınsı duygular ve duyarlılık noktasında sakin olmak yüreğinde hissetmemek . Cenaze töreninde konuşan her yetkili ölenlerin topraklarımız için öldüğünü , ailelerine sahip çıkılacağını ihtiyaçlarının karşılanacağını ifade ediyordu elbette geriye kalanlara sahip çıkmak insani bir görevin dışında ülkeyi yönetenlerin göreviydi ama bir görevi daha vardı yönetenlerin GENÇLERİN ÖLMESİNE DEĞİL YAŞAMASINA KATKI KOYMAK .
Topraklarda yürütülen bu kavga ya verilen yanıt umarım bir kulaktan girip diğer kulaktan çıkmaz diye düşünürken tamda düşündüğüm gibi oldu devam ediyor gençlerimizi toprağa bırakıp sırtımızı dönüp uzaklaşma işi devam edeceğe de benziyor. Dün sergideki ses , 6 temmuz da Karşıyaka' daki ses bu seslere karışan binlerce ses , evine bu ateş düşmesine rağmen "BARIŞ "diye bağırıyor ses yok , yanıt yok. Hırant 'ta , Deniz 'de , Metin Altıok ' ta , Uğur Mumcu 'da ve daha binlercesi bu toprakların gençleri , aydınlık yüzleriydi koruyamadık onları . " Sivas'ta Kaybettiğimiz Canlarımız " şimdi müzelik oldu , oldu ancak ondanda korkuyorlar . Binlerce gerekçe ; müzelikte olsak ,Karşıyaka'lıkta olsak , yağlı urganlıkta olsak doğru bildiklerimizi söylemeye devam edeceğiz. 11.07.2008 Ankara
Emel Sungur